Vote for Women!

Deze week waren er verkiezingen. Omdat ik weet dat het vrouwenkiesrecht nét 100 jaar bestaat in Nederland, kan ik me altijd erg verbazen over (jonge) vrouwen die trots vertellen dat ze niet gaan stemmen. Ik herinner me nog goed dat ik een paar jaar terug Virginia Woolf’s essay “A room of one’s own” las. Ik was diep onder de indruk van het essay, voornamelijk omdat het bol staat van de wensen die Woolf heeft voor vrouwen over honderd jaar.

Ik besloot dus om het vrouwenkiesrecht te vieren! Hoe? Door het kijken van de film Suffragette, gewapend met een pot groene olijven en Fentiman’s wild English elderflower drink — zo’n filmavond moet natuurlijk wel in stijl.

De film is goed, maar ook indringend en heftig, met beelden van politiegeweld, hongerstakingen en dwangvoeding en veel ander leed. We noemen het niet voor niets de strijd voor vrouwenkiesrecht, en dat komt sterk in de film naar voren.

Na het kijken van de film werd ik nieuwsgierig. Hoe verliep de strijd voor vrouwenkiesrecht in Nederland? Ik dook Het Geheugen van Nederland in en vond de volgende pareltjes.

Ik kende deze prachtige poster uit 1912 nog uit mijn geschiedenisboek van de middelbare school:

laat mij binnen, ik breng nieuw licht

Ook een prachtige zin uit een feministisch manifest, die Het Volk Der Nederland oproept om “de vrouw” geen roeping op te leggen:

“De roeping is voor elke vrouw evenals voor elken man individueel te bepalen naar aanleg, karakter, kracht en talent, niet in het algemeen door anderen op te leggen of vast te stellen.” (uit: Manifest, Vereeniging tot Verbetering van den Maatschappelijken en den Rechtstoestand der Vrouw in Nederland, 1913)

Een spotprent. Vrouwen kunnen helemaal niet stemmen, want door hun absurde mode-grillen passen ze helemaal niet in het stemhokje!

spotprent vrouwenkiesrecht

En deze supervette groepsfoto, gemaakt op Internationale Vrouwendag 1916 te Amsterdam:

groepsfoto internationale vrouwendag

Meer weten?

Het moge duidelijk zijn, ik ben verslaafd aan geschiedenis en een feminist.

deal with it

Mijn enige voornemen voor 2017

Mensen die me goed kennen, weten dat ik af en toe van de Wilde Ideeën ben. Neem een kijkje op mijn pagina met challenges en je begrijpt wat ik bedoel. Het komt regelmatig voor dat ik middenin de nacht uit bed spring, een notitieboekje grijp en woest begin te schrijven omdat ik bang ben een leuk idee te vergeten.

Ik voer al mijn plannen lang niet altijd uit, maar desondanks is mijn leven overvol. Mijn interesse voor mijn vakgebied neemt bijna mijn hele leven in beslag, mijn vriend woont in een andere stad en het is nog maar een jaar geleden dat ik alles achterliet om in Den Haag te gaan wonen.

Door mijn overactieve (en soms ambitieuze) brein en goedgevulde agenda voel ik me af en toe verdrinken in de toekomstplannen. Dan ben ik te druk met alles maar willen: vooruitkijken naar wat ik volgende week of maand gaat doen, eindeloze todo-lijstjes maken en nooit genoeg nemen met alle awesome dingen die ik nu al hebt gedaan.

Ik had dan ook alweer een lijst met plannen voor het nieuwe jaar klaarliggen. Hier is een klein stukje van de lijst:

  • Meer schrijven
  • meer schilderen
  • meer yoga, vegetarisch eten en lekker de bloemetjeshippie uithangen
  • meer programmeren
  • me nog meer die-hard verdiepen in mijn vakgebied
  • meer boeken lezen over een enorme lijst van onderwerpen
  • een grote sjaal breien
  • meer mediteren
  • vrijwilligerswerk doen
  • zangles nemen
  • rijbewijs halen (ja nu echt)
    (…)

Dit artikel van Merel van De Groene Meisjes herinnerde me eraan dat ik soms moet stoppen met rennen en dat het tijd is om te genieten wat je allemaal al hebt bereikt. Daarom heb ik maar een plan voor 2017: niet zoveel plannen maken. Stilstaan. Niksdoen. Méér festina lente en dolce far niente. Genieten van hoe ver ik ben gekomen. Misschien wordt dat voor mij nog wel de grootste challenge van allemaal.

Reblog: Stiltedag van de cursus vipassana-meditatie

Na mijn vorige post over mediteren leek het me leuk om deze blogpost uit 2010 te rebloggen. In deze post omschreef ik mijn ervaringen tijdens de introductiecursus vipassana-meditatie (of: inzichtsmeditatie) die ik in 2010 aan het Han Fortmann centrum volgde in Nijmegen. De stiltedag, een afsluitende activiteit aan het eind van de cursus waarbij de cursisten een volledige zondag komen mediteren, was ook de eerste volledige dag mediteren uit mijn leven. Later, in 2012, heb ik een tien-daagse retraite gedaan bij Henk Barendregt, dezelfde leraar als waar ik in 2010 de introductiecursus vipassana volgde.

Mijn ervaringen tijdens de stiltedag van de cursus vipassana-meditatie (30-05-2010)

Vandaag heb ik mijn meditatiecursus aan het Han Fortmann centrum afgesloten met een stiltedag. Dit hield in dat we met de cursusgroep een hele dag (van half tien tot half vijf) zouden besteden aan beoefenen van vipassana-meditatie. Het idee leek me gaaf omdat ik benieuwd was of ik het zou volhouden, maar daarnaast leek het me ook een dag flink afzien. Er was ons van te voren vertelt dat zelfs de lunch (een uurtje tussen de middag, net als op de campus) volledig in stilte zou zijn. Zoals sommige lezers zullen weten ben ik niet iemand die graag haar mond houdt of lang stilzit, dus ik had me ingesteld op een zware dag.

Gisteravond had ik een verjaardagsfeestje dat ik absoluut niet wilde missen, en tot mijn spijt (en waarschijnlijk tot niemands verbazing) kreeg ik een stuk minder slaap dan verwacht. Mijn wekker stond echter onverbiddelijk op acht uur (wat een ondenkbare tijd is om op te staan voor een studente geschiedenis!) en om half negen sleepte ik mijzelf steunend uit bed.

Toen ik op het centrum was aangekomen, bleek al snel dat ik niet de enige was die een probleem had met niet-uitslapen op zondag. Toch leken de meeste aanwezigen (met koffie in het vooruitzicht) beter te functioneren dan ik. Er volgde een kleine inleiding door Marij Geurts en Henk Barendregt (de vipassana-leraren) over de indeling van de dag, en vervolgens kwamen we langzaam in het ritme van de mini-retraite: zitmeditatie, loopmeditatie, zitmeditatie, loopmeditatie, met een enkele pauze voor de lunch of een Dhamma-lezing (met ‘Dhamma’ wordt in deze context de leer van de Boeddha bedoeld).

De eerste zit-meditatie (van een half uur) was veruit het zwaarst; maar na de eerste loop-oefeningen werd ik een stuk rustiger en minder slaperig. Vooral het oefenen buiten, op de paadjes tussen de bomen bij het centrum, was heel erg gaaf. In een meditatieruimte is alles heel steriel zodat je nauwelijks wordt afgeleid, maar buiten krijg je een soort explosie van zintuigelijke prikkels over je heen, wat het nog interessanter maakt om je concentratie te oefenen.

De lunch-in-stilte was veruit het prettigste deel van de dag. Ik heb het feit dat we niet geacht werden te praten nooit als vervelend ervaren. We konden op ons gemak eten en thee drinken, een rondje lopen door de ‘tuin’ van het Han Fortmann centrum, rustig zitten of lezen in de bibliotheek (waar overigens heel veel gave boeken over het boeddhisme stonden — genoeg om mijn leeshonger te stillen) of boven in de meditatie-ruimte gewoon even liggen op een yoga-matje en relaxen.

Aan het eind van de dag werd nog even nagepraat met thee en koekjes; het is trouwens bijzonder moeilijk om weer te beginnen met praten als je dat een hele dag (bewust) niet gedaan hebt. Nu ik thuis ben is het verbazingwekkend rustig in mijn hoofd. Als ik dit vast kan houden, kom het vast wel goed met de laatste loodjes van dit college-jaar. Wish me luck.

Wie meer wil weten over de cursus of het mediteren kan mij mailen, een comment achterlaten op mijn blog, of op de website van de cursus kijken voor literatuur over vipassana-meditatie of het boeddhisme. Uiteraard kan je ook zelf een cursus gaan doen bij het Han Fortmann centrum in Nijmegen.

Hebben jullie ervaringen met mediteren? Goed of slecht? Waar en bij welke docent? Wil je iets vragen over mijn meditatie-ervaringen? Laat het weten in de comments!

Challenge: 30 dagen mediteren

siddhartha-web-800

Geinspireerd door de Self Help Hipster Podcast van Lianna en Andrew besloot ik ook weer eens een challenge te doen. 30 dagen leek me een mooie tijdspanne: genoeg tijd om een nieuwe gewoonte serieus uit te proberen, maar kort genoeg om de uitdaging te overleven als de gewoonte toch niet in je leven blijkt te passen.

Ik heb besloten dat 30 dagen mediteren een mooie uitdaging is. Stiekem mediteerde ik al regelmatig omdat ik op zoek was naar een manier om na het werken mijn hoofd leeg te maken. Ik begon obsessief Slither.io te spelen en af en toe te mediteren met Headspace, maar nooit heel gestructureerd. Vroeger mediteerde ik heel vaak — ik ben zelfs op 10-daagse stilteretraite geweest — en het lijkt me dan ook een goed idee om er weer een echte gewoonte van te maken.

Ik ben nu ruim twee weken dagelijks aan het mediteren (10-15 minuten) met de Headspace app. Ik ben nu klaar met de gratis serie Take Ten (begeleide meditaties van 10 minuten) en ben nu doorgegaan met de serie Take Fifteen (surprise, meditaties van 15 minuten). Tot nu bevalt het best goed en de sessies duren niet te lang, waardoor het makkelijk in te plannen is. Meestal mediteer ik het ’s avonds, om een uur of tien, als ik echt begin in te storten na een lange dag werken, hard nadenken en sociaal doen.

Om bij te houden of ik ook daadwerkelijk elke dag mediteer, en om me aan mijn eigen uitdaging te herinneren, gebruik ik de iPhone-app Productive.

Productive iphone app

Ik werd op het idee gebracht door Suus, die laatst in een logje liet zien hoe ze haar nieuwe habits trackt met de Android app Rewire. Ik ben wel fan van Productive: de app ziet er leuk uit, geeft je superschattige motiverende geluidjes als je je dagelijkse gewoonte afstreept en het is gratis.

Natuurlijk word ik soms ook wel eens afgeleid, of vind ik dat er belangrijkere dingen zijn om te doen (zoals afgelopen weekend, toen ik liever pannenkoeken ging eten met G dan mediteren…). Maar dat is niet erg. It’s called practice, not perfect. ;)

productive screenshot
Oeps.

Slither.io & podcasts is het nieuwe Netflix & chill.

Ik heb een nieuwe manier gevonden om te ontspannen na mijn werk. Series kijken ging een beetje vervelen — en stiekem is geen enkele serie zo goed als Downtown Abbey. Toen las ik op Twitter over Slither.io, een hersenloos spelletje dat érg leuk is om voor, tijdens of na je werk te spelen. Let op: het is zeer verslavend.

Slither.io is basically multiplayer snake. Je bent een worm of slangetje dat beweegt over een groot veld. Om te groeien eet je gekleurde lichtpuntjes. Tevens moet je alle andere spelers ontwijken, wat erg uitdagend kan zijn. Als je ergens tegenaan botst, moet je opnieuw beginnen. Als je doodgaat, verander je zélf in gekleurde lichtpuntjes: voedsel voor de andere spelers. Het is dus de kunst om niet alleen de andere spelers te ontwijken, maar ze ook in te sluiten en ze zo te laten botsen.

screenshot van slither.io

Tijdens het spelen van Slither kan ik natuurlijk chill muziek luisteren, of… een podcast aanzetten! Tijdens het spelen hoef je namelijk niet na te denken, dus je hebt voldoende brein-energie over om nog een interessante conversatie te kunnen volgen op de achtergrond. Het podcast luisteren heb ik dan ook helemaal (her)ontdekt. In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen enthousiast over hun favoriete podcasts vertellen, dus ik besloot eens te onderzoeken what the fuss was all about. 

Ik hoorde vanuit de blogwereld al geruime tijd positieve dingen over The Self Help Hipster Podcast, dus ik besloot daar eens de eerste aflevering van te luisteren. Je hebt podcasts die voornamelijk bestaan uit muziek, zoals Goed Folk, maar de podcast van The Self Help Hipster is daarentegen meer een soort radioshow, met als hosts Lianne Kay and Andrew Chin. Het hoofdonderwerp van de podcast is personal development, wat mij natuurlijk erg aanspreekt. Net als ik doen Lianne en Andrew regelmatig challenges: ze kiezen een activiteit, uitdaging of Goed Voornemen en proberen dat 30 dagen uit. Na 30 dagen vertellen ze in de podcast hoe het ging en of de activiteit een positieve invloed had op hun leven. Daarnaast wordt er elke maand een boek uit de self-help categorie gerecenseert met veel hilarisch commentaar.

Ik ben ondertussen alweer door meer dan de helft van de afleveringen heen, en kan het van harte aanraden om eens te luisteren. Verder heb ik een vraag voor mijn podcast-luisterend publiek: welke podcasts vinden jullie leuk en raden jullie me aan?