Reblog: Stiltedag van de cursus vipassana-meditatie

Na mijn vorige post over mediteren leek het me leuk om deze blogpost uit 2010 te rebloggen. In deze post omschreef ik mijn ervaringen tijdens de introductiecursus vipassana-meditatie (of: inzichtsmeditatie) die ik in 2010 aan het Han Fortmann centrum volgde in Nijmegen. De stiltedag, een afsluitende activiteit aan het eind van de cursus waarbij de cursisten een volledige zondag komen mediteren, was ook de eerste volledige dag mediteren uit mijn leven. Later, in 2012, heb ik een tien-daagse retraite gedaan bij Henk Barendregt, dezelfde leraar als waar ik in 2010 de introductiecursus vipassana volgde.

Mijn ervaringen tijdens de stiltedag van de cursus vipassana-meditatie (30-05-2010)

Vandaag heb ik mijn meditatiecursus aan het Han Fortmann centrum afgesloten met een stiltedag. Dit hield in dat we met de cursusgroep een hele dag (van half tien tot half vijf) zouden besteden aan beoefenen van vipassana-meditatie. Het idee leek me gaaf omdat ik benieuwd was of ik het zou volhouden, maar daarnaast leek het me ook een dag flink afzien. Er was ons van te voren vertelt dat zelfs de lunch (een uurtje tussen de middag, net als op de campus) volledig in stilte zou zijn. Zoals sommige lezers zullen weten ben ik niet iemand die graag haar mond houdt of lang stilzit, dus ik had me ingesteld op een zware dag.

Gisteravond had ik een verjaardagsfeestje dat ik absoluut niet wilde missen, en tot mijn spijt (en waarschijnlijk tot niemands verbazing) kreeg ik een stuk minder slaap dan verwacht. Mijn wekker stond echter onverbiddelijk op acht uur (wat een ondenkbare tijd is om op te staan voor een studente geschiedenis!) en om half negen sleepte ik mijzelf steunend uit bed.

Toen ik op het centrum was aangekomen, bleek al snel dat ik niet de enige was die een probleem had met niet-uitslapen op zondag. Toch leken de meeste aanwezigen (met koffie in het vooruitzicht) beter te functioneren dan ik. Er volgde een kleine inleiding door Marij Geurts en Henk Barendregt (de vipassana-leraren) over de indeling van de dag, en vervolgens kwamen we langzaam in het ritme van de mini-retraite: zitmeditatie, loopmeditatie, zitmeditatie, loopmeditatie, met een enkele pauze voor de lunch of een Dhamma-lezing (met ‘Dhamma’ wordt in deze context de leer van de Boeddha bedoeld).

De eerste zit-meditatie (van een half uur) was veruit het zwaarst; maar na de eerste loop-oefeningen werd ik een stuk rustiger en minder slaperig. Vooral het oefenen buiten, op de paadjes tussen de bomen bij het centrum, was heel erg gaaf. In een meditatieruimte is alles heel steriel zodat je nauwelijks wordt afgeleid, maar buiten krijg je een soort explosie van zintuigelijke prikkels over je heen, wat het nog interessanter maakt om je concentratie te oefenen.

De lunch-in-stilte was veruit het prettigste deel van de dag. Ik heb het feit dat we niet geacht werden te praten nooit als vervelend ervaren. We konden op ons gemak eten en thee drinken, een rondje lopen door de ‘tuin’ van het Han Fortmann centrum, rustig zitten of lezen in de bibliotheek (waar overigens heel veel gave boeken over het boeddhisme stonden — genoeg om mijn leeshonger te stillen) of boven in de meditatie-ruimte gewoon even liggen op een yoga-matje en relaxen.

Aan het eind van de dag werd nog even nagepraat met thee en koekjes; het is trouwens bijzonder moeilijk om weer te beginnen met praten als je dat een hele dag (bewust) niet gedaan hebt. Nu ik thuis ben is het verbazingwekkend rustig in mijn hoofd. Als ik dit vast kan houden, kom het vast wel goed met de laatste loodjes van dit college-jaar. Wish me luck.

Wie meer wil weten over de cursus of het mediteren kan mij mailen, een comment achterlaten op mijn blog, of op de website van de cursus kijken voor literatuur over vipassana-meditatie of het boeddhisme. Uiteraard kan je ook zelf een cursus gaan doen bij het Han Fortmann centrum in Nijmegen.

Hebben jullie ervaringen met mediteren? Goed of slecht? Waar en bij welke docent? Wil je iets vragen over mijn meditatie-ervaringen? Laat het weten in de comments!

Challenge: 30 dagen mediteren

siddhartha-web-800

Geinspireerd door de Self Help Hipster Podcast van Lianna en Andrew besloot ik ook weer eens een challenge te doen. 30 dagen leek me een mooie tijdspanne: genoeg tijd om een nieuwe gewoonte serieus uit te proberen, maar kort genoeg om de uitdaging te overleven als de gewoonte toch niet in je leven blijkt te passen.

Ik heb besloten dat 30 dagen mediteren een mooie uitdaging is. Stiekem mediteerde ik al regelmatig omdat ik op zoek was naar een manier om na het werken mijn hoofd leeg te maken. Ik begon obsessief Slither.io te spelen en af en toe te mediteren met Headspace, maar nooit heel gestructureerd. Vroeger mediteerde ik heel vaak — ik ben zelfs op 10-daagse stilteretraite geweest — en het lijkt me dan ook een goed idee om er weer een echte gewoonte van te maken.

Ik ben nu ruim twee weken dagelijks aan het mediteren (10-15 minuten) met de Headspace app. Ik ben nu klaar met de gratis serie Take Ten (begeleide meditaties van 10 minuten) en ben nu doorgegaan met de serie Take Fifteen (surprise, meditaties van 15 minuten). Tot nu bevalt het best goed en de sessies duren niet te lang, waardoor het makkelijk in te plannen is. Meestal mediteer ik het ’s avonds, om een uur of tien, als ik echt begin in te storten na een lange dag werken, hard nadenken en sociaal doen.

Om bij te houden of ik ook daadwerkelijk elke dag mediteer, en om me aan mijn eigen uitdaging te herinneren, gebruik ik de iPhone-app Productive.

Productive iphone app

Ik werd op het idee gebracht door Suus, die laatst in een logje liet zien hoe ze haar nieuwe habits trackt met de Android app Rewire. Ik ben wel fan van Productive: de app ziet er leuk uit, geeft je superschattige motiverende geluidjes als je je dagelijkse gewoonte afstreept en het is gratis.

Natuurlijk word ik soms ook wel eens afgeleid, of vind ik dat er belangrijkere dingen zijn om te doen (zoals afgelopen weekend, toen ik liever pannenkoeken ging eten met G dan mediteren…). Maar dat is niet erg. It’s called practice, not perfect. ;)

productive screenshot
Oeps.

Wat ik leerde van mijn boodschappen-budget-challenge

In de maand augustus probeerde ik een boodschappenbudget te handhaven van 100 euro. Het is me niet gelukt, maar aan het eind van de maand had ik toch flink minder besteed dan mijn normale budget van 200 euro. Ik heb een hoop interessante dingen geleerd, en die wil ik in deze post graag met jullie delen.

Een uurtje plannen op zaterdag scheelt je zo’n 20 euro per week.

Vantevoren plannen wat je gaat eten is echt een supergoed idee. Dit is vooral handig om te voorkomen dat ingekocht voedsel over de datum raakt voor je de kans hebt gehad om het op te eten. Als ik eten ga halen voor 7 dagen, haal ik drie twee-persoonsmaaltijden, waarvan er minstens één langer houdbaar. Zo houd ik nog wat speling als ik overwachts niet thuis eet, of geen zin of tijd heb om te koken.

De markt is de bom.

‘Nuff said. Een keer per week ga ik naar de markt en daar koop ik groenten, fruit en kaas. Een tas groenten voor een week kost op de markt 8-12 euro, bij de supermarkt met gemak het dubbele.

Stop met hamsteren van non-essentiële dingen.

Als je voor de grap een tijdje alleen koopt wat je echt nodig hebt, bespaar je veel geld en je houd meteen je voorraadkast leeg en overzichtelijk. Of dit ook een daadwerkelijke bespaartip is, ligt aan je levensstijl. Als je altijd dezelfde dingen eet, kan ’t misschien handiger zijn om te hamsteren. Maar ik hou van nieuwe dingen koken, dus voor mij werkt dit erg goed. Het voorkomt dat ik vijf soorten mosterd, twaalf soorten olijfolie en drie soorten kaas in mijn koelkast heb liggen verpieteren.

Doe alsof de apocalyps is aangebroken en bekijk je voorraadkast met andere ogen.

Om geld te besparen deed ik een gedachte-experiment: als NU de supermarkten zouden sluiten (door bijv. een beurskrach of zombie-apocalyps), hoeveel dagen zou ik kunnen overleven op het voedsel dat ik nu in huis heb? Welke gerechten zou ik kunnen maken? Ik besefte me dat ik een hoop lekkere dingen kan maken met rijst, linzen, bouillon en mijn vooraad noten, pitten en gedroogd fruit.

Maak wat dingen zelf, ook producten die niet zo voor de hand liggen.

Zoals bijvoorbeeld brood, jam, notenrijst of currypasta.

Neem je vaste boodschappen eens onder loep.

We kopen vaak gedachteloos dezelfde merken en producten. Maar waarom hebben we juist dié producten uitgekozen en niet de goedkopere variant? Is de duurdere variant lekkerder, beter, gezonder? Of koop ik het A-merk of de biologische variant uit gewoonte? Ik wist het niet zeker en probeerde eens wat andere merken en soorten uit. En wat blijkt? Bij sommige producten merk ik inderdaad geen verschil (tomaten uit blik, droge pasta, yoghurt, rode kool, havermout), bij andere producten wel (ontbijtkoek, melk, toiletpapier, wijn).

Probeer in gerechten de dure ingrediënten te vervangen door een goedkoper alternatief. 

Ik maak bijvoorbeeld eendencurry met rozijnen in plaats van verse druiven. In de frambozen-wraps met geitenkaas substitueer ik frambozen door aardbeien. En ik eet al een tijdje havermout voor het ontbijt in plaats van fancy cereals.

Weet wat er in het seizoen is.

Seizoensgroenten zijn goedkoper, zéker op de markt. Deze handige groentenkalender hangt in mijn keuken zodat ik altijd in één oogopslag kan zien welke groenten en fruitsoorten er in het seizoen zijn!

Vind creatieve manieren om te voorkomen dat voedsel bederft.

Zo kan je gember, koffie, kokosmelk en bladkruiden in de vriezer bewaren.

Bonustip: bekijk ook eens: The Actual Poor Students Cookbook.

Heb jij nog goeie tips? Laat het weten in de comments!

Het resultaat van mijn budget-challenge in Augustus

Mijn budgetchallenge van de maand augustus is ten einde, en tot mijn spijt moet ik vertellen dat ik uiteindelijk niet zoveel geld heb bespaard als ik zou willen. Halverwege de maand was ik nog keurig op schema (op 14 augustus had ik €54,08 uitgegeven), maar aan het eind van de maand zat ik met €169,87 ruim over het budget van 100 euro. Hoe komt dit?

  • Maanden kan je eigenlijk niet strikt scheiden: in augustus betaalde ik ook voor maaltijden uit juli en september
  • Als er mensen op bezoek komen, maak je meer kosten dan normaal. Een vrouwenavond en een aantal dinnerparties later zat ik ruim boven mijn €3,33 per dag.
  • Soms heb je onverwachte grote uitgaven. In mijn geval was dat een bijdrage van een halve kilo koffiebonen aan de koffie-kring, á zeven euro. Oftewel: twee dagen niet eten in ruil voor 35 kopjes espresso.
  • Mijn theevoorraad was op — dat kan natuurlijk écht niet. Ik ging langs bij de Van Hilst en kocht 4 soorten thee voor een whopping €13,40! Oops.
  • Bij het boodschappen doen op de markt verloor ik snel mijn budget uit het oog. Omdat alles op de markt zo goedkoop is, ging ik af en toe nietsvermoedend op shoppingspree. Drie kilo aardbeien om jam mee te maken? Check. Oe, verse gevulde koeken van de bakkerskraam? Check. Ook heb ik nu een aantal zakken gedroogde bonen en noten in de kast die ik niet nodig had voor de maaltijden uit Augustus.

Was dit hele experiment dan voor niets? Neen! In een andere blogpost kan je lezen wat ik zoals ontdekte in een maand lang budgetteren. Ik vond het een nuttige oefening, en ook leuk, want aan het eind van de maand had ik toch 30 euro over. Die 30 euro kon ik weer leuk investeren in mijn boekenkast… >:)

De komende maanden wil ik blijven proberen om rond te komen van 100-130 euro boodschappengeld per maand. Het is me misschien deze maand niet gelukt, maar oefening baart kunst. Het bewust omgaan met geld en voedsel vind ik een goede oefening, zeker als je bedenkt dat veel mensen in Nederland dit uit noodzaak doen.

Leestip: “Zo eet ik een week lang voor €4,29 per dag” — lees dit (hilarische maar ook enigszins sneue) artikel, en lees daarna maar eens de comments ter vergelijking.

Taalprefectionisme

red-pen-perfectionist

Ik had beloofd om elke week een blogpost te publiceren, maar de afgelopen weken heb ik me daar niet aan gehouden. En hoe komt dat? Had ik heen tijd om te bloggen? Wist ik niks om over te schrijven? Natuurlijk niet.

Lezers die ook wel eens een blog zijn begonnen, weten hoe verraderlijk moeilijk het is om zo’n ding consistent bij te houden. Bij mij is de grootste valkuil mijn perfectionisme, vooral wat betreft taal en teksten. Ik heb zat dingen om te vertellen, maar af en toe voel ik me ontoereikend om al die ervaringen, gedachten en filosofieën goed op te schrijven.

Voor elke miezerige blogpost die ik daadwerkelijk publiceer, schrijf ik ongeveer vijf draft blogposts. Die concepten staan dan vervolgens huilend te wachten op de volgende redigeer-ronde. Dat het daadwerkelijke redigeren dan vervolgens niet gebeurt, of (nog erger), aanleiding geeft tot NOG een ronde redigeren, is een zeer onverkwikkelijke zaak. Uiteindelijk leidt het tot een opeenstapeling van blogposts op mijn server die waarschijnlijk het daglicht nooit zullen zien.

Mijn perfectionisme komt voort uit esthetische overwegingen. Ik vind mooi taalgebruik heel belangrijk. Een roman met mooi proza is een van mijn favoriete dingen. Elke bladzijde is dan als een doos chocolaatjes waar ik oneindig lang van kan genieten. Het klinkt misschien overdreven, maar het is echt waar: ik kan verliefdheidsvlinders krijgen van poëtisch taalgebruik en zorgvuldig gecomponeerde zinnen.

Aan dit hartstochtelijk genieten van teksten zit ook een keerzijde. Lelijk taalgebruik en slecht geschreven teksten maken me sip. Tijdens het lezen van een lelijke tekst spoken er allerlei vragen in mijn hoofd. Had de auteur niet wat meer inlevingsvermogen kunnen gebruiken bij het opstellen van dit betoog? Heeft hij uberhaupt nagedacht over de structuur?Waarom spreekt zij alleen maar in cliche’s? Waarom gebruikt iemand steeds dezelfde saaie woorden?

Helaas ben ik voor mezelf net zo hard als voor andere mensen. Tijdens het schrijven is mijn rode ballpoint mijn beste vriend. Ik vind het supermoeilijk om teksten aan anderen te laten lezen, zeker als ik het gevoel hebt dat ze nog niet af zijn.

Tegelijkertijd weet ik dat als je een blog (of scriptie) aan het schrijven bent, je op een gegeven moment moet accepteren dat je eindproduct “goed genoeg” of “af genoeg” is. Als je eindeloos blijft bijschaven, komt ’t misschien wel nooit af. Het welbekende aforisme “Beter een imperfecte, geschreven scriptie dan een perfecte, ongeschreven scriptie” is ook van toepassing op blogposts. Misschien moet ik mijn eigen adviezen eens gaan opvolgen.

Is dit herkenbaar? Of heb je misschien tips voor een blogschrijver die het vaak de moed ontbreekt om op ‘publiceer’ te drukken? Ik hoor het graag in de comments.