Reflecties op Het Grote Geld

Ik heb erg veel vragen in mijn hoofd op het moment, vooral over werk en geld. Binnenkort stop ik met studeren en begin ik met werken. Opeens heb ik een Grote-Mensen-Baan. Hoe ga ik dan leven? Ik ben me ervan bewust dat ik de kans krijg om mijn leven in te vullen zoals ik het wil — binnen redelijke grenzen. Ik heb van het ene op het andere moment ontzettend veel keuzevrijheid.

Het studentenleven is makkelijk: je bent zo arm als een kerkrat en dus is je keuze beperkter. Je gaat overal naartoe op de fiets of met je OV-kaart; je huist in een kamer ter grootte van een bezemkast of woont in een studentencomplex met gedeelde keukens en badkamers. Je kent de prijzen van alle euroshopper-producten uit je hoofd en weet hoe budget-bier smaakt ten opzichte van het speciaalbier in de kroeg. Maar bij een Grote-Mensen-Baan hoort een Grote-Mensen-Salaris… maar ook Grote-Mensen-Verantwoordelijkheden. En dit is iets waar ik veel denkenergie in stop. Ga ik hedonistisch genieten van mijn nieuw-gevonden rijkdom of blijf ik nog even hangen in mijn studenten-uitgave-patroon zodat mijn studieschuld eerder is afbetaald? Ga ik in een duur(der) huis in het centrum wonen zodat ik naar mijn werk kan fietsen, of ga ik goedkoper wonen in een voorstadje zodat ik een auto nodig heb om op mijn werk te komen? Ga ik binnenkort elke dag in dure zijden blousjes naar mijn werk, of blijf ik toch nog even op mijn afgetrapte allstars lopen? Begin ik, nu het grote geld binnen is, met het serieus uitbouwen van mijn bibliotheek (of lp-verzameling), of behoud ik mijn digital-nomad-ideaal en leven-uit-een-koffer-dromen?

Ik kreeg in de reacties van Vijf boeken die mijn leven hebben veranderd een gaaf boek getipt door Christiaan. Het boek ‘Your money or your life’ van Vicki Robin en Joe Dominguez nodigt uit tot nadenken over de relatie tussen geld, vrije tijd, werken en identiteit. Op het eerste gezicht lijkt het boek vooral een stappenplan-in-twaalf-actes te bevatten, iets dat typisch is voor het gemiddelde Amerikaanse zelfhulpboek. Als je echter om die content heenleest, staan er gave stukjes tekst in die je ontzettend aan het nadenken zetten over (1) hoe je je leven wilt inrichten en (2) of de manier waarop je geld binnenhaalt en uitgeeft dat reflecteert. Ik heb ontzettend veel aan dit boek gehad, want het stelde de juiste vragen op een moment in mijn leven dat ik een gigantische lading cognitieve dissonantie had over alles dat met geld te maken heeft.

Nu ben ik gewapend met het budgeteerprogramma You Need A Budget, een begroting voor het nieuwe jaar en een (meestal) coherente mening over mijn financiën, en dat is best fijn. :)

Ontdekkingen in Den Haag

turfmarkt-den-haag

Zo, ik woon nu twee weken in het schoone Haagse. De afgelopen dagen zijn er allerlei mensen langsgekomen om mij te helpen met het ondekken van Den Haag. Verder heb ik het boekje De kleine geschiedenis van Den Haag voor Dummies uitgelezen, goed voor willekeurige feitenkennis over de straatjes van de binnenstad. Hier is een overzicht van wat ik de afgelopen twee weken leerde:

De wind in Den Haag heeft maar twee standen: afwezig of orkaan. Verstandige mensen binden hun haar op, of adopteren een laissez-faire houding wat betreft hun coupe.

De exotische, zeldzaam-uitziende groene vogels zijn niet zo zeldzaam als je zou denken. Nieuwkomers of toeristen die opgetogen vertellen over de “mooie groene papegaai-achtige vogel” die ze hebben gespot, krijgen een “Wassie groen? En bloedirritant?” ten antwoord. Den Haag heeft namelijk een halsbandparkietenplaag. In de jaren 60 is er één paartje halsbandparkieten ontsnapt, en nu telt Den Haag er ongeveer 5000. ’s Avonds nestelen ze met z’n honderden tegelijk in een aantal vaste bomen in het centrum en krijsen ze de hele boel bij elkaar, tot grote ergernis van de Hagenezen.

Ik heb mijn nieuwe weekend-vrij-OV in gebruik genomen, en als ik lekkere cappuccino wil voor in de trein, ga ik naar Exki. Deze hippe broodjesafhaal/lunchroom/koffiebar heeft een supertoffe punkbarista, die mij trouw vantevoren vraagt hoeveel suiker ik in mijn cappuccino wil. Dat zouden meer barista’s moeten doen, want het voorkomt dat je suiker half in de koffie, half in het cappuccinoschuim belandt. Verder krijg je superlekkere mini-chocolaatjes bij je meeneem-drankje, en de prijzen zijn lager dan de concurrentie in aangrenzende koffiebarretjes.

trein-exki-koffie-en-geschiedenis-den-haag-voor-dummies

Met Chaim testte ik de koffie en taarten bij Baklust. We aten een veganistische chocoladetaart met oreo’s en een stuk carrot cake. Superlekker! De broodjes zagen er ook episch uit, die bewaar ik voor een volgend bezoek. Het ligt nét iets buiten het centrum, maar is prima te voet te bereiken. In de buurt van Baklust vind je trouwens een straat met bijna alleen maar tweedehandswinkeltjes, dus die moet ik nog een keer terug zien te vinden.

baklust-den-haag

Ook de food hall van Marks & Spencer (kleine supermarkt met Britse voedingswaren in de vestiging van Marks & Spencer) werd onveilig gemaakt door Chaim en mij. Chaim kocht een christmaspudding in de post-kerst-sale, en ik scoorde een pot tomatenchutney. De food hall had zulke Waitrose-vibes dat ik helemaal heimwee naar mijn Londenreis kreeg, en ik moest mijn best doen om niet allerlei andere interessante dingen te kopen. Ik ga ooit nog een keer terug voor de rode-uien-chutney, een brown sauce met IPA en een barbecuesaus met porter. Om nom nom!

marks-spencers-christmas-pudding-tomato-chutney

Gisteren kwam mijn vader op bezoek met zijn vriendin. Omdat ze een tikje terugverlangden naar hun recente reis door Indonesie, besloten we Indonesisch te gaan eten. Via Iens.nl vond ik Istana, een hooggewaardeerd restaurant op loopafstand van mijn huis. We waren gelukkig vroeg, dus we konden nog net een tafel krijgen die later op de avond gereserveerd was. Toen het eten kwam (een volledige vlees-rijsttafel voor 3 personen), werd het duidelijk waarom Istana zo druk bezocht is. Het eten was fantastisch en ik ga zeker nog een keer terug voor de soto ajam (kippensoep), sambal goreng telor (eieren in sambal) en de megalekkere daging rendang (stoofvlees in kokossaus). Door dit eten wil ik trouwens zo snel mogelijk het Groot Indonesisch Kookboek uit de bieb halen, zodat ik deze gerechten thuis ook kan maken.

indonesisch-eten-vlees-rijsttafel-bij-istana-den-haag

Met Gerdriaan toog ik vandaag naar Hometown, een hippe espressobar aan het Buitenhof. Bij Hometown kan je oa. uit verschillende zetmethodes voor je koffie/espresso kiezen — erg interessant voor mensen die eens willen proberen hoe koffie uit een aeropress, V60 filter of cleverdripper smaakt. Ik probeerde een gewone cappuccino en een speculaas-cappuccino. De speculaas-cappuccino was niet helemaal mijn ding (iets teveel siroop), maar de gewone cappuccino was van goede sterkte en kwaliteit. De aankleding van Hometown was trouwens ook leuk: stoer en industrieel — heel anders dan de meer meisjes-achtige Bairro Alto, mijn vaste koffiestek in Nijmegen. Het broodje zalm op de lunchkaart zag er goed uit, dus ik kon zeker een keer terug om hier te lunchen.

hometown-cappuccino